Narodna nošnja bistričkog kraja

Do kraja 40-ih godina 20. st. žitelji bistričke župe, kao i Gornje i Donje Stubice te Kraljevog vrha, nosili su narodnu ili tzv. zagorsku nošnju.

Tip ove nošnje naziva se renesansnim, jer je, po svoj prilici, nastao pod utjecajem zapadnjačke kulture renesansnog doba. I ženske i muške nošnje bile su priproste, jednostavne, siromašne, s malo ukrasa, ponajviše od domaćeg konopljanog platna i posve u skladu sa teškim ekonomskim prilikama tog vremena.

Ženske nošnje su imale opleček (današnja ženska bluza) i rubaču (košulju). Opleček se zvao i oplećak, opleće, rukavci i sl. Po­krivao je tijelo od vrata do nešto niže ispod pojasa. Rubača je kao suknja prekrivala donji dio tijela, u pasu je bila sužena i produživala se preko oplečka sve do grudiju. Oko grudiju se sapinjala i visjela preko oba ramena na rame­nicama od istog materijala tj. od platna. Oko pojasa se vezala pregača (samo na prednjoj strani) i onda pas (pojas), koji je za svakodnevicu bio od domaćeg tkanja, a na blagdane od svile. Po zimi su žene nosile kožuh ili bekeš. Na glavi su imale posebnu mreškanu vrst poculice koja se vezala na kosu namotanu u okrugao ili ovalan konjč ili kunč. Oko vrata su nosile kraluše i broš od kosti ili nečega sličnog. Glavu su pokrivale bijelom pečom ili rupcem. Na nogama su nosile čizme a kasnije punčuhe (cipele).

Muški su nosili košulju i gaće od domaćega platna, lajbek sa svijetlim plehnatim gumbima crne boje, oko pojasa kožnati remen, a na nogama škornje (čizme). Po zimi imućniji su nosili kožuh (kožulj) a manje imućni surinu od darovca bijele boje. Glavu su pokrivali škrlakom  ili jenščilom (okruglim šeširom) sa skabicama (vrpcama).

Već nakon Drugoga svjetskog rata narodna je nošnja u bistričkom kraju, kao i u mnogim drugim krajevima naše domovine, gotovo u potpunosti nestala. Krajem 40-ih godina 20. st. moglo ju se vidjeti samo ponekad na starijim ženama.

Danas se bistričke narodne nošnje mogu vidjeti prigodom velikih hodočašća kad djevojke obučene u te nošnje dočekuju posjetitelje uz “bi­stričku dobrodošlicu”-  ponudom medenjaka, licitarskih srca i gvirca (pića od meda).